ನಾವು ಮನುಷ್ಯರಾಗಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬದುಕುವ ಕನಸು: ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಉಡುಪಿಗೆ ಒಂದು ಮಾನವೀಯ ಪಾಠ

ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಆಯ್ದು, ದ್ವೇಷವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಒಂದಾಗಿ ಬದುಕೋಣ

✍️. ಇಸ್ಮಾಯಿಲ್ ಸುನಾಲ್, ನ್ಯಾಯವಾದಿ ಮಂಗಳೂರು.

ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಉಡುಪಿ — ಪ್ರಕೃತಿಯ ಅನನ್ಯ ಸೌಂದರ್ಯದ ಭೂಮಿ. ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದ ಹಸಿರು ಗುಡ್ಡಗಳು, ಸಮುದ್ರದ ನಿಶ್ಶಬ್ದ ತೀರಗಳು, ನದಿಗಳ ರಮಣೀಯ ಸೊಬಗು ಮತ್ತು ಅಳಿಸಲಾಗದ ಭಾಷಾ-ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವೈವಿಧ್ಯ—all blend together into a soulful land. ಆದರೆ ಈ ಮಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಆಗುತ್ತಿರುವ ಅನ್ಯಾಯ, ಅನಾಚಾರ, ಸಾವು -ನೋವು ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಈ ಪಾವನ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಅಧಪತನವಾಗುತ್ತಿರುವ ಸಂಕೇತವೇ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಮೂಡುತ್ತಿದೆ. ಮಾನವೀಯತೆಯ ಶಾಂತಿಯ ಸಂದೇಶದ ಬದಲಿಗೆ ನಮ್ಮ ಧರ್ಮಗಳು, ಧರ್ಮ, ಜಾತಿ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಕ್ರೂರತೆಯತ್ತ ಮುಖಮಾಡಿರುವುದು ದುರಂತವೇ ಸರಿ.

ಮಾನವೀಯತೆ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದೆಂದು ತೋರುತ್ತಿರುವ ಕಾಲ:
1990ರಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ಈ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಹಿಂಸೆಯ ಸಂಕೋಲೆಯ ಕೊಂಡಿ ಕಳಚುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಸದ್ಯಕ್ಕಂತೂ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕ್ರೌರ್ಯ, ಹಿಂಸೆ, ಕೊಲೆ, ಸುಲಿಗೆ ಯಾವ ದರ್ಮದವರನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಈ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಬರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೀವಿ ಭದ್ರತೆಯಿಂದ ಬದುಕಬೇಕು ಎಂಬ ಮೌಲ್ಯ ನಮ್ಮ ಮೂಲ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೆಂದು ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು ನಮಗೆ ಕಲಿಸಿದ್ದರು. ಟೈಲರ್ ವೆಂಕಪ್ಪ ನಮ್ಮ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲೇ ದರ್ಜಿಯಾಗಿದ್ದರು. ವೆಂಕಪ್ಪನವರು ನಮಗೆಲ್ಲ “ವೆಂಕಪ್ಪಣ್ಣ” ಆಗಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಏನೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲಿದ್ದರೂ ‘ಚಿಂಕ್ರ’ರೇ ಬರಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಅವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಮಗೂ ಅವರೆಂದರೆ ಅಷ್ಟೂ ಗೌರವ, ಪ್ರೀತಿ ಇದ್ದಿತ್ತು.. ಆದರೆ ನಾವು ನಮ್ಮನ್ನು ‘ಅವರು’ ಮತ್ತು ‘ನಾವು’ ಎಂದು ವಿಭಜಿಸುವ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿದ್ದೇವೆ.. 1992 ರಿಂದ ಈಚೆಗೆ ಈ ಶಾಂತಿಯ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿಯ ಮಳೆಯ ಆರಂಭವಾಯಿತು. 1992ರಲ್ಲಿ ನಡೆದ ದಂಗೆಯ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಎಂಟು ಮಂದಿ ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡರು.
ಪುತ್ತೂರಿನಲ್ಲಿ 1997ರಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಬಾಲಕಿಯ ಅತ್ಯಾಚಾರ ಮತ್ತು ಕೊಲೆ ಪ್ರಕರಣವು ಧರ್ಮದ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಕೃತ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿ, ಜನರ ಮಧ್ಯೆ ಅಪಾರ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ತಿರುಗುಳನ್ನುಂಟುಮಾಡಿತು. ಇದು ದ್ವೇಷದ ಬಿತ್ತನೆಗಾಗಿ ನೆಲ ಸಿದ್ದಗೊಳಿಸಿತು. ಜಾತಿ ಮತ್ತು ಮತದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಈ ಹಿಂಸೆ ನಿಜವಾಗಿ ಯಾರ ಜ್ಞಾನವನ್ನೂ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ನೈತಿಕತೆಯ ಸೋಲಿಗೆ ನಿದರ್ಶನವಾಗಿದೆ.

ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ದ್ವೇಷದ ಮೇಳ:
ಧರ್ಮವೆಂದರೆ ಸಹನಶೀಲತೆ, ಪ್ರೀತಿಯ ಬದುಕು, ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ದೇವರನ್ನು ನೋಡುವ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ. ಆದರೆ ಇಂದು ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ದಂಗೆಗಳು, ಹತ್ಯೆಗಳು, ದ್ವೇಷ ಭಾಷಣಗಳು ಈ ನಿಜವಾದ ಧರ್ಮದ ಅರ್ಥವನ್ನು ತಲೆಕೆಳಗಾಗಿಸುತ್ತಿವೆ. ಧರ್ಮದ ಅಮಲನ್ನು ನೆತ್ತಿಗೇರಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಕೆಲವೊಂದು ಕ್ರಿಮಿನಲ್ ಗಳು, ಧರ್ಮದ ಕೊಲೆ, ಸುಲಿಗೆ, ಮೋರಲ್ ಪಾಲಿಸಿಂಗ್, ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಹಿಂಸೆ—all reflect a distortion of belief.
ಈ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ 2010ರಿಂದ 2023ರ ನಡುವೆ ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಪ್ರಕರಣಗಳು ವರದಿಯಾಗಿದ್ದು, ಪ್ರತಿ ವರ್ಷವೂ ಹಿಂದೂ ಮತ್ತು ಮುಸ್ಲಿಂ ಸಂಘಟನೆಗಳ ನಡುವಿನ ಪ್ರತೀಕಾರ ಹತ್ಯೆಗಳು ನಡೆದಿವೆ. ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡುವ ಹಕ್ಕಿಗೆ ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹಾಡುಗಳಿದ್ದರೆ, ಇಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸುದೀರ್ಘ ಪೋಸ್ಟ್‌ಗಳ ಮೂಲಕ ಅವಮಾನಗಳಾಗುತ್ತಿವೆ.
ಶಿಕ್ಷಣ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ ಎಲ್ಲವು ಮೌನವಾಗಿರಬೇಕೆ?
ನಾವು ಡಿಗ್ರಿ ಪಡೆದಿದ್ದೇವೆ, ಹೊಸ ಹೊಸ ಸಂಶೋಧನೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ, ಪಠ್ಯ ಪುಸ್ತಕಗಳಿಂದ ಜ್ಞಾನ ಪಡೆದಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬಳಸದೇ, ಮನಸ್ಸು ಕಿರಿದು ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ, ಇದರ ಅರ್ಥವೇನು?

ನಿಜವಾದ ಶಿಕ್ಷಣ ಎಂದರೆ:

• ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು
• ಪರರ ನೋವನ್ನು ಅರಿತೇ ಪ್ರೀತಿಸುವುದು
• ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯದ ಪರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವುದು
  ಈ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ನಾವು ಕೇವಲ ಗೋಷ್ಠಿಗಳಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವನ್ನು ಕೊಂಡಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅದು ದೇವರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಅಪಮಾನವೇ ಆಗುತ್ತದೆ.
  ಪ್ರೀತಿ, ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಒಡನಾಟವೇ ನಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಪಥ
  ನಮ್ಮ ಪುರಾತನ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯು ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳ ಭಾವೈಕ್ಯತೆಯನ್ನು ಕೊಂಡಾಡುತ್ತದೆ. ತುಳುನಾಡು ಎಂದರೆ ಸಹಬಾಳ್ವೆಯ ನಾಡು. ಇಲ್ಲಿನ ಯಕ್ಷಗಾನ, ಬೂತಾರಾಧನೆ, ಕೋಲ್ಕಲಿ, ಜಾತ್ರೆ, ಉರೂಸ್ ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಿಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು, ಹಾಗೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮದವರೂ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳುವಂತಿತ್ತು. —all were symbols of shared culture. ಆದರೆ ಇವತ್ತಿಗೆ ನಾವು ಈ ಎಲ್ಲಾ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಮರೆತು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಕೇವಲ ಮತದಾರರ ರಾಜಕೀಯ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳನ್ನೇ ಬದಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.
  ನಾವು ಈ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಜನದಾದ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತು ಎಚ್ಛೆತ್ತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ನಾವು ನೋಡುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನಲ್ಲೂ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ನೋಡುವ ಹೃದಯ ಬೆಳೆಸೋಣ. ಯಾವುದೋ ಜಾತಿಗೆ ಅಥವಾ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದರೆ, ಅದನ್ನು ಸಮುದಾಯದ ತಪ್ಪೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸೋಣ. ನಿಜವಾದ ಅಪರಾಧಿಗಳಿಗೆ ಸೂಕ್ತ ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿನ ಕಾನೂನುಗಳು ನೀಡುವಂತಂಗಲಿ. ಅಪರಾಧಿಗಳು ತಮ್ಮ ಅಪರಾಧಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತ ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲಿ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾನವಾದ ಮಾನವೀಯತೆಯ ಹಕ್ಕಿದೆ.

ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಆಯ್ದು, ದ್ವೇಷವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಒಂದಾಗಿ ಬದುಕೋಣ

• ಹಿಂಸೆಗೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸೋಣ
• ಪಿತೃಭೂಮಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗದಂತೆ ಕಾಪಾಡೋಣ
• ಮಕ್ಕಳು ಏಕತೆಯುಳ್ಳ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯಲಿ
• ನಾಳೆಯ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ನಾವು ಸಹೋದರತ್ವದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಬಿತ್ತೋಣ

ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಮನುಷ್ಯರೇ, ಮಣ್ಣಿನ ಮಕ್ಕಳೇ. ಒಂದೇ ರಕ್ತ, ಒಂದೇ ಪ್ರೀತಿ, ಒಂದೇ ಕನಸು. ನಾವು ಮತ್ತೆ ತಲಪಿಸಬೇಕಾದ ಗುರಿ — ಶಾಂತಿಯ ಸಮಾಜ. ಹಿಂಸೆ ಮಾಡಿದವನ ಧರ್ಮಕ್ಕೂ ಲೇಸು, ತಾನು ಮಾಡಿದ ದುಷ್ಕೃತ್ಯಕ್ಕೂ ಲೇಸು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಬಿಡೋಣ. ಕಾನೂನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟೋಣ. ಧರ್ಮದ ಮೂಲ ಅರ್ಥವನ್ನು ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದರೆ, ನಾವು ದೇವರನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬ ಅರಿವಿಗೆ ಬರೋಣ.
ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತಾದರೆ, ಬೆಂಕಿಯ ಕೆಳಗೆ ಬೆಂಕಿ ಬೆಳೆದು ನಾಶವಲ್ಲದೇ ಉಳಿದಿರುವುದೇನು? ಈಗಲೇ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ವಹಿಸೋಣ. ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ ಮನುಷ್ಯನೊಂದಿಗೆ ಬದುಕೋಣ. ಪ್ರೀತಿ, ಸಹಾನುಭೂತಿ, ಮನ್ನಣೆ – ಇವೇ ನಮ್ಮ ಧರ್ಮವಾಗಲಿ. ಇದೇ ನಿಜವಾದ ಮಾನವೀಯತೆಯ ನಿದರ್ಶನವಾಗಲಿ.